Podręcznik farmakologii Farmakologia

Niedawne podmuchy nowych podręczników farmakologii sugerują, że obecne standardowe prace, Goodman i Gilman s The Pharmacological Basis of Therapeutics (wyd. 8, red. Alfred G. Gilman i wsp. New York: Pergamon Press, 1990), nie spełniają potrzeb przeciętnego studenta medycyny. Goodman i Gilman, autorytatywne i encyklopedyczne, są po prostu zbyt obszerne i nieporęczne. Co więcej, ma staroświecki układ – niekończące się akry szarości, bez barwnych akcentów i zgryźliwych diagramów. Multiauthored Textbook of Pharmacology, opracowany przez Smith and Reynard, ma być czytelnym podręcznikiem do wstępnego kursu z farmakologii medycznej. Ma szerokie marginesy, kolorowe podsumowania, obszerne podtytuły i liberalne zraszanie tabel i diagramów. Każdy rozdział kończy się streszczeniem i kilkoma wybranymi referencjami.
Ta książka jest na ogół aktualna, z odpowiednim omówieniem podstawowych zasad, takich jak teoria receptorów, a także właściwości poszczególnych leków. Fizjologiczna podstawa działań wielu klas narkotyków została dokładnie wyjaśniona.
Kilka rozdziałów próbuje uporządkować niezwiązane ze sobą fakty w sposób, który nie zapewnia jednolitego tematu lub ramy uczenia się. Na przykład listy leków, które mogą zmienić wzrok, smak lub zapach, nie są zgodne z podstawowymi zasadami farmakologii czuciowej. Ta sama krytyka dotyczy list leków, które mogą wywoływać delirium, depresję lub halucynacje.
Znaczna przestrzeń mogłaby zostać zaoszczędzona poprzez przedstawienie szczegółowego opisu tylko jednego prototypowego leku w każdej klasie, a następnie wskazanie, jak inne leki w tej klasie różnią się od prototypu. Tabele, które można wyeliminować, obejmują te, które wymieniają preparaty i dawki leków – na przykład antybiotyki lub leki przeciwhistaminowe – od różnych producentów. Zmniejszenie objętości tego tomu o co najmniej jedną trzecią sprawi, że będzie łatwiejszy w zarządzaniu dla uczniów.
W rozdziałach dotyczących wchłaniania i dystrybucji leków oraz farmakokinetyki brakuje ważnego narzędzia do nauki – czyli konkretnych przykładów obliczeń z odpowiedziami liczbowymi. Modele hydrauliczne byłyby pomocne w wyjaśnianiu koncepcji, takich jak akumulacja leków. Stosunek klirensu do perfuzji narządu nie jest brany pod uwagę, ani implikacje pozornej objętości dystrybucji jako wskaźnika sekwestracji leku. Dostępność biologiczna nie jest zdefiniowana w rozdziale dotyczącym farmakokinetyki lub wymienionym w indeksie.
Inne zaskakujące wypadki w przypadku współczesnego podręcznika obejmują pominięcie odpowiedzi placebo i podwójnie ślepą próbę. Traktowanie farmakogenetyki jest bardzo powierzchowne. Nie ma wzmianki o fenotypie biednego metabolizera debrisoquin, który wpływa na odpowiedź milionów pacjentów na ponad 20 różnych leków. Omówienie receptorów nie opisuje wykresu Scatcharda ani wyprowadzania Bmax i Kd.
Istnieje kilka bezpośrednich błędów, które należy poprawić w późniejszych wydaniach. Na przykład konwersja lewodopy do dopaminy jest pokazana jako odwracalna reakcja. Stwierdzenie, że mężczyźni mają wyższą aktywność oksydazy mieszanej niż samice dotyczy głównie szczurów. Konwersja minoksydylu i N-hydroksy-2-acetyloaminofluorenu w ich siarczany jest pokazana jako katalizowana przez tlen i NADPH
[hasła pokrewne: tarczyca u mężczyzn objawy, olx sulechów, usg jamy brzusznej bydgoszcz ]